CONFUSED MIND

2012-02-01T20:43:00.003-05:00

چيزی نيست
که مرا
سر شوق بياورد
جز تو
که تو هم نيستی

کتابِ نيست-عليرضا روشن

آژير خطر

2012-01-29T16:42:00.000-05:00

صبح با صدای آژير خطر ساختمون از خواب بيدار شدم. اولش به روی خودم نياوردم. بعد تو عالم خواب يادم اومد که اگه تا دو دقيقه خاموشش نکنم آتيش نشانی مياد. هنوز تو عالم خواب و بيداری بودم و داشتم از اين فکرا می کردم که ديدم هم خونه ايم از خواب بيدار شده. منم رفتم تو هال. ديدم هيچی روی اجاق نيست. ديدم حتی يه ذره بوی دود هم از خونه ی ما نمياد. در خونه رو باز کردم ديدم صدای آژير تو کل طبقه، از همه ی خونه ها مياد. يه کم خيالم راحت شد. ولی بعدش ديدم صدای ماشين آتيش نشانی مياد و همه دارن از پله ها ميرن به سمت پايين.
ما هم لباس پوشيديم و هنوز نيمه خواب بوديم که ديديم تو لابی ساختمونيم. خلق الّله همه جمع شده بودن. يه دختر بچه بود که يه خرگوش بغلش کرده بود. خرگوشه از صدای آژير ترسيده بود. نفس نفس ميزد. دخترک محکم بغلش کرده بود. نازش ميکرد.
از طبقه ی اول بوی دود می اومد. همه با لباسای خونه شون منتظر بودن. کسی حوصله نداشت حرف بزنه. دخترک با دستش، سر خرگوشش رو نوازش می کرد.
تا اينکه صدا قطع شد. مأمور آتيش نشانی گفت چيزی نيست. بريد خونه هاتون. خطری متوجه کسی نيست.
شيش طبقه رو اومدم بالا. به تکنولوژی روز غرب فحش دادم.
کپه ی مرگم رو گذاشتم و خوابيدم.
از صبح هنوز منگم!

بيس-دوم

2012-01-26T00:34:00.000-05:00

در برزخی که از با تو بودن و بی تو بودن ساخته ام؛ گم شده ام.

2012-01-25T01:26:00.002-05:00

کوه به کوه ميرسه.
آدم به آدم نميرسه.

نفس عميق

2012-01-23T22:24:00.000-05:00

آيدا: تو چی؟ تو به موسيقی گوش ميدی؟! اونوخچی گوش ميدی، اگه گوش ميدی؟ چون ميدونی؟!؟! من آدما رو از رو موزيکی که گوش ميدن طبقه بندی می کنم. يعنی اينکه واسه م مهمه بدونم کسی بلوز گوش بده، يا جز گوش بده يا موسيقی آلترناتيو گوش بده. يا مثل من فکرش باز باشه، اول باخ گوش بده، بعد موسيقی آلترناتيو گوش بده، بعد همه رو پشت سر هم گوش بده و دچار هيچ مشکلی هم نشه. بعد حالا چی گوش ميدی؟
منصور: من داريوش گوش ميدم.
آيدا: نکته شو گرفتم!

+ نفس عميق

تشکر

2012-01-20T13:10:00.001-05:00

از روزی که شروع کردم به نوشتن، چندين عامل در ادامه دادن بلاگ نویسی خيلی بهم کمک کرده.
يکيشون سرزمين رؤيايی بود و سبک نوشته هاش. من خيلی اهل نوشتن نيستم. از ذوق نويسندگی بالايی هم بهره نبردم ولی سرزمين رؤيايی نوعی نظم رو در نوشتن به من ياد داده که هنوز هم کم و بيش سعی ميکنم در نوشته هام، مخصوصاً برای جلوگيری از يکنواخت شدن؛ از اون استفاده کنم.
دوم و سوم، دو دوست بودن که به کمک اونا طرح و قالب مناسبی واسه اينجا ريختم که بی شک از قالب قبلی که خودم روش کار کرده بودم؛ بهتره. واسه همين از بی سيب بی سلام و نرسی هم بايد تشکر کنم.
اما آخر از همه اُکساز هست. من اهل خوندن کتاب نبودم. شايد الان هم چندان اهل مطالعه به حساب نيام؛ اما از وقتی که ايران رو ترک کردم مجموعه اي از کتاب رو از اُکساز به یادگار گرفتم که منو متقاعد کرد بيش از گذشته؛ وقتم رو صرف مطالعه ی کتاب کنم و اينجا به سليقه ی شايد نه چندان هُنری خودم، بخشی از اون ها رو با شما به اشتراک بذارم.

نامه اي برای پدر

2012-01-16T17:42:00.000-05:00

سلام بابا! خوبی؟ خوشی؟ دلتنگتم بابا. اينجا همه چيز فراوون پيدا ميشه. مخصوصاً دلتنگی. دلتنگی برای اون هايی که قبل از اين هيچ وقت فرصت دلتنگی براشون پيش نيامده بود.
يادت هست بابا؟ قبل ها، هر ماه، بيشتر از چند روز پيش ما نبودی. روزگار ما، بد روزگاری شده بابا. بچه بوديم، دلمون ميخواست با دست های بزرگت، دستهامون رو بگيری و ببری دوردور!
روزگار چه کرد با ما؟! از اون روزايی که آرزوت بود با هم بريم کوه و من بالا پايين رفتن تو صفحه های اينترنت رو به با تو بودن ترجيح ميدادم، زياد نگذشته بابا.
حالا هر دو تنهاييم بابا! تو هنوز صبح ها بيدار ميشی و ميری سراغ سجده ات. من صبح ها با آرزوی نون داغ و چای دم کشيده از خواب بيدار ميشم. حالا که هر دوتامون فهميديم؛ حالا که هر دوتامون فاصله ها رو درک کرديم؛ فقط صدا و تصوير هم رو تو اسکايپ داريم.

ولی دستهامون هنوز خاليه بابا! خالی!

بيس-يکم

2012-01-10T17:50:00.000-05:00

چند خط دست نوشته؛
چند تا عکس؛
و دلتنگی.
اين ها تمام داشته های من از تو هستند.

مملکته دارن؟!

2012-01-06T14:30:00.000-05:00

يه هفته دنبال اين بودم که کارت اتوبوس بگيرم که روزی هفت دلار واسه اتوبوس ندم. يه نفر نبود که جواب ما رو بده!
حالا امروز تو جلسه ی خوش آمد گويی بهمون کاندوم دادن. تهش هم ميگن اگه بيشتر خواستين؛ بياين فلان ساختمون؛ مجانی بهتون ميديم!
اينجا هم نياز های ضروری آدم از نيم تنه ی پايين بدن شروع ميشه!

شوخی شوخی، جدی شد

2012-01-05T13:29:00.001-05:00

خونه اجاره کردم.
با يه نفر از ايران آشنا شديم، اينجا اومديم و يه خونه ی دو خوابه اجاره کرديم.
خونه مون سرشار از خاليه!
يه يخچال داره و يه اجاق.
پتو و بالشمون رو پهن کرديم وسط خونه، شبا روش می شينيم فيلم نگاه ميکنيم.
بعضی وقتا شايد يه اينترنت مفت هم گيرمون بياد که وايرلس بشه چند دقيقه اي بهش وصل شد.
خونه مون سرده!
بايد توی خونه هم لباس گرم پوشيد.
عکس هايی که بک گراند لپ تاپم هست رو نگاه می کنم...منتظر عکس تو می مونم تا بيای و بهم نگاه کنی.
بچه ها ميگن ترم شروع بشه، سرم شلوغ ميشه و خيلی چيزا يادم ميره.
من؟!؟!
شک دارم!

کلاً اخلاق خوبی داريم

2012-01-01T13:34:00.000-05:00

يه روزی يکی از دوستامون تعريف ميکرد که داداشش که ازدواج کرده؛ رفته يه خونه اي که يکی از واحداش يه خونواده ی کُره اي زندگی ميکنن. اين خونواده يه سگ هم داشتن. بعد صاحب خونه، وقتی ميخواسته سگه رو صدا کنه؛ باهاش اينگيليسی حرف ميزده! حالا اينکه صاحبش کُره اي بوده و اينا!
قضيه حالا اينجا هم صدق ميکنه. ولی به نوع ديگه!
از روزی که ما اومديم اينجا، انواع و اقسام تبريکات رو به مناسبت کريستمس و سال نو ميلادی نثار ما کردن! حالا هرچی بخوای به خلق اله بگی که بنده های خدا، من اگه از اون خراب شده اومدم بيرون، ولی هنوز ايرانی ام...نرود ميخ آهنين در سنگ.

بيستم

2011-12-31T01:16:00.003-05:00

اگر برف بودم روی دستت فرود می آمدم.
اگر بارون بودم روی گونه هات.
اما هيچی نيستم...جز مهاجری دلتنگ با عکسی از تو که شبانه روز به چشمانش زل ميزنم.
شايد روزی عکس با من حرف بزنه.
اونوقت هم برف ميشم هم بارون..

2011-12-27T23:41:00.005-05:00

دردِ تن، دردِ روح را سبکتر ميکند.

+ بار ديگر، شهری که دوست می داشتم - نادر ابراهیمی

نبار ای برف...نبار

2011-12-26T00:20:00.000-05:00

شروع کردم به خوندن اون دفتری که وصفش رو اينجا کرده بودم.
دلم واسه همه تنگ شده.
يادمه خواهر کوچيکه يه آهنگ "بودا بار" رو بهم داد و چند هفته اي خرابش بودم. از اون روزا شايد شيش سالی بگذره. ديگه آهنگه رو پيدا نکردم. تا اينکه امشب بين اون سری آخر آهنگايی که پسر خاله م بهم داده بود، گيرش آوردم.
اگه اشتباه نکنم به زبون عبری ميخونه...هيچی ازش نميفهمم!
فقط منو ياد چيزايی ميندازه که بايد بندازه.
دفتر رو گذاشتم جلوم. مدام چشمم نوشته هايی رو دنبال ميکنه که دست خط عزيز ترين دوستام رو تبديل به تنها داراييم از اونها کرده.
يکی از خاطرات گفته، اون يکی از آينده، يکی خودش گفته، اون يکی از من...
برف مياد. از صبح داره برف مياد. کاش بودی تا برات از رد پاهايی که تو تهران تو دلم و ذهنم جا گذاشتی می گفتم.
نيستی!
اينجا برف ميباره. اينجا بازم برف ميباره. شايد اونقدر بباره که داغ دلم رو سرد کنه.
کاش نکنه!

نوزدهم

2011-12-23T23:22:00.003-05:00

بی تو
همه شب يلداست
ماه من

2011-12-23T22:57:00.001-05:00

دلتنگی
خيابان شلوغی ست
که تو در ميآنه اش ايستاده باشی
ببينی می آيند
ببينی ميروند
و تو همچنان
ايستاده باشی

+ کتابِ نيست- عليرضا روشن

هوا بس جوانمردانه سرد است

2011-12-20T23:56:00.002-05:00

چند روزی قرار هست که تو هتل باشم تا بتونم با هم سفرم که از ايران با هم اومديم يه خونه اجاره کنيم.

اينجا مردم نسبت به خيلی چيزا از مردمی که هر روز تو تهران می ديدم بهترن. بدون اينکه ازشون درخواست کنی وقتی نقشه دستت می بينن ميان و کمکت می کنن. بدون اينکه ازشون بخوای ميان و بهت نشون ميدن که واسه کارای ادری بايد کجا بری و ...

اينجا اگر حتی بهشت هم باشه؛ من به زيادی خوب بودنش مطمئناً شکايت خواهم داشت. من هميشه بايد يه چيزی گير بيارم که غر بزنم.

مثلاً می تونم دغدغه ی چمدونم رو داشته باشم که گم شده و هنوز معلوم نيست از کجا بايد پيداش کنم!؟!

پارسال همچين روزی با يه سری از دوستا قرار گذاشتم که شب يلدا بريم بيرون. رفتيم کافه کهن، نزديکای هفت تير. می دونستم امسال رو ديگه ايران نيستم. دلم واسه اون روزا بيشتر از الان تنگ خواهد شد...ميدونم!

پ.ن: کامنت ها رو بالاخره باز کردم. اگرچه چندان به نظر نميرسه اينجا کامنت خورش بالا باشه!

* دوازدهم

2011-12-18T12:33:00.000-05:00

اينها حرف هايی ست که تنها در لحظه ی هجرت ميشه بيان کرد.
من عاشقت شدم.
تمام آن شش دقيقه و چهل و پنج ثانيه که تو برابرم بودی، عاشقت بودم.
تمام آن لحظه هايی که نگاهمان در چشم هم بود و من نگاهت را دنبال می کردم، عاشقت بودم.
زيبای من!
من عاشقت شدم و اگر اسمش را سرنوشت بگذاريم، بنا به سرنوشت بدون آنکه کلامی از تو، به تو بگويم؛ راه هجرت را در پيش گرفته ام.
بانوی من!
دلتنگت شده ام! پيش از رفتن، دلتنگ شده ام. کاش جواب اين همه بغض و اشک، يک ديدار ديگر بود. کاش چيزی جز آن در آغوش گرفتن کوتاه، سهم من از خداحافظی با تو ميشد.

* نوشته اي که مدت ها پيش شروع شد و هر بار با يادت کامل شد تا به لحظه ی سفر رسيدم...به اميد ديدار.

هيژدهُم

2011-12-15T17:01:00.000-05:00

اشک و ماتم چاره ام نيست.
من توان دوری از تو ندارم!

از خداحافظی

2011-12-13T16:11:00.000-05:00

با خاله و عمه و مادر بزرگ خداحافظی کردم.
با دختر خاله ها و پسر خاله ها و دختر عمه ها هم خداحافظی کردم.
با همکارای شرکت خداحافظی کردم.
با استادا هم خداحافظی کردم.
با دانشگاه خداحافظی کردم.
خيلی از دوستا، بچه های اکيپ، اونايی که با هم سفر رفتيم؛ خودشون قبل از من راهی شدن و رفتن...با اونا چند ماه پيش خداحافظی کردم.
با خيلی از دوستا و همکلاسی های دانشگاه خداحافظی کردم.
خواهر بزرگتره هم که سه روز پيش قبل از من رفت يه طرف ديگه ی دنيا...با اونم خداحافظی کردم.
از اينجا به بعد ديگه خيلی راحت نيست. بيشتر اونايی که باقی موندن و بايد ازشون دل بکنم؛ جدا شدن ازشون سخت تر از اونی هست که قبلاً فکر ميکردم.
بر ميگردم؟!
نه! اين رفتن به اين زودی ها برگشتنی نداره و من از خودم می پرسم چه صبری دارن اون دسته از مهاجرينی که سال هاست ترک وطن کردند.

Batman Begins

2011-12-12T17:11:00.001-05:00

It's not who you are underneath...

But, what you do that defines you.

+ Batman Begins

تو را من چشم در راهم

2011-12-08T17:26:00.001-05:00

چند ماه پیش بود که یه دفتر خریدم و از اونایی‌ می‌دونم که دلم واقعا براشون تنگ می‌شه، خواستم که واسه م تو یه صفحه هر چی‌ میخوان بنویسن.

دوست دارم وقتی‌ که رفتم؛ تو هواپیما نوشته‌هاشون رو بخونم. یه جورایی به نظرم حس مازوخیسمی خوبیه!

هنوز خیلی‌‌ها موندن که باید صفحه شون رو پُر کنن. آخرین نفری که فعلا صفحه ش پُر شده، یه عالم فکر کرد، یه عالم با خودش کلنجار رفت هنوز شروع به نوشتن نکرده بود که دفتر رو بست و بهم داد! بهش گفتم همین؟! گفت نوشته ی من از بقیه کوتاهتره ولی‌ عمیق تره!

هر چی‌ زور زدم نتونستم جلو خودم رو بگیرم. دیروز دفتر رو باز کردم و رفتم سراغ نوشته ش. دیدم نوشته:

"تو را من چشم در راهم..."

هیفدَهُم

2011-12-07T14:45:00.001-05:00

هرچی دندون عقل داشتم؛ کشیدم ولی جا واسه اینکه عقلم سر جاش بیاد باز نشد!
هنوزم دیوونَتَم!

هفته خود را چگونه گذراندید

2011-12-01T13:53:00.001-05:00

جمعه ی هفته ی پیش بود. طبق عادت همیشگی از خواب که بیدار شدم؛ لپ تاپ رو برداشتم و توی تخت مشغول وبگردی شدم. یهو لپ تاپم هنگ کرد. تا شب هر چی باهاش وَر رفتم، درست نشد. شنبه بردمش پایتخت، فهمیدم هاردش سوخته!!! از پروژه ی لیسانس گرفته تا فیلم و سریال و عکس، همه ش پرید! بدون اینکه ازش بک-آپ داشته باشم.
در طول هفته هم همسایه طبقه بالا سنگ تموم گذاشته بود و از صبح تا عصر به جون واحدش افتاده بود. اونم از دیوار خونه ش گرفته تا شومینه و سرامیکای کف خونه، همه رو کَند. دهنی از اعصاب من صاف کردن که هنوز آثارش باقیست.
صبح امروز میخواستم برم بانک، دیدم هر چی می گردم کارت ملی م رو پیدا نمی کنم. تقریبا جیب و کیفی باقی نمونده که نگشته باشم. سه هفته مونده به رفتنم و باید کلی کار نیمه کاره رو ردیف کنم. اینم روش!
فردا دارم با هواپیما میرم به سفر. فکر کنم باید وصیت نامه ای، چیزی، بذارم پیش خونواده. اینطور که بوش میاد فردا سقوط می کنم.

شونزدهم

2011-11-26T11:43:00.000-05:00

داغِ دل ما که تو باشی؛ برف نمی نشیند.

يه حبه قند

2011-11-24T15:43:00.000-05:00

از سر کشته ی خود ميگذرد همچون باد
چه توان کرد که عمرست و شتابی دارد

+ اين تاب را شما هل دهيد!

سست عنصر

2011-11-24T05:13:00.000-05:00

آخرين روز بودنم در شرکت، از مدير بخش تقاضای ريکامِنديشِن لِتِر داشتم.
اولش خيلی خوب و منطقی قبول کرد. بهم گفت ليست فعاليت هايی که تو اين يه سال داشتم رو براش ايميل کنم تا با هماهنگی مسئول پروژه، يه نامه برام بنويسه.
بعد از اینکه بهش ایمیل زدم؛ خيلی صادقانه فرم های نظر خواهی که مربوط به شرکت بود رو پُر کردم.
از عدم آموزش به خودم و همکارا گفتم تا مشکلات دیگه ای که به نظرم می اومد.
مدير بخش هم خيلی مردونه وقتی فرم هام رو ديد؛ گفت يا فرم هات رو عوض کن يا من نامه اي که ميخوام بنويسم رو عوض ميکنم!
هنوز از اينکه اينقدر سست عنصر بودم و گفتم من اون فرم رو عوض ميکنم، ناراحتم!
از اينکه اينقدر ادعای جوونمردی و صداقت و زير بار زور نرفتن دارم ولی...
لعنت به من!

بيست و پنج سال پيش، چنين روزی

2011-11-19T15:39:00.000-05:00

بيست و پنج سال پيش بود که حدود ظهر دنيا اومدم.
از روز تولدم هم خيلی بگی نگی خوشم نمی اومد.
چند سالی بود که می رفتم يه جايی، اون بالاها، که شهر زير پام باشه؛ يه کم واسه خودم مينشستم و فکر ميکردم، بعد می اومدم پايين.
امسال اما فرق داشت يه جورايی.
اينکه کجای قصه م فرق داشت رو نمی دونم.
سی روز ديگه راهی ام.
ديگه نرفتم که شهر رو از اون بالا نگاه کنم.
موندم پايين؛ پيش آدما. پيش اونايی که دلم واسه ديدن صورتشون تنگ ميشه.
بيست و پنج سال، يعنی اينکه اين سومين دهه از نصف هم گذشت. آخرين روزای بودن تو اين شهر رو بايد حتی با وجود خاطرات بدش هم که شده، غنيمت شمرد.

پونزدهم

2011-11-18T14:02:00.001-05:00

اين قصه، قصه ی سکوت ميشود.
وقتی آسمان ميشنود و می گريد.
درخت ميشنود و می گريد.
و من حتی نميتوانم راویِ تو باشم.

+ عکس از نرسی

Henry David Thoreau

2011-11-13T15:39:00.002-05:00

“I went to the woods because I wanted to live deliberately, I wanted to live deep and suck out all the marrow of life, to put to rout all that was not life and not when I had come to die discover that I had not lived.”

+ Henry David Thoreau

مادربزرگ از مادربزرگش می گفت

2011-11-12T14:25:00.000-05:00

يه شب مادربزرگ، وقتی خيلی شاد و خندون بوديم؛ وقتی از ته دل می خنديديم؛ بغض کرد! برگشت بهمون گفت که از مادربزرگش شنيده بود که اون روزا وقتی مردم خيلی خوشحال بودند، از فرط خوشحالی اشک شوق می ريختند. حتی يه کم غصه هم می خوردند. غصه ی اينکه يک روز گذشت و ديگه تکرار نميشه.

چاردهُم

2011-11-08T14:47:00.000-05:00

از آن روز ديگر برای من "زيبايی" معنا ندارد.
حتی برايش يک مفهوم کلی هم قايل نيستم...
از آن روزی که تو، با آن لبخندت، با آن چشمان معصومت، ساده ترين کلمه ی دنيا را به من گفتی:
- سلام!

دنيا وفا ندارد ای نور هر دو ديده

2011-11-05T13:48:00.000-04:00

ديشب دوستی ازم پرسيد که کی و به کجا راهی هستم.
بی اختيار زدم به سيم آخر.
از مقصدم گفتم که جای دوری نيست.
همين حوالی.
از ويزام گفتم که سينگل نيست و بار ها و با هر بار ياداوری خاطراتم ميتونم به اينجا بر ميگردم.
گفتم که بايد آمده بشم که به "گا" برم.
نه يک بار، نه صد بار، که با هر دفعه به ياد آوردن چيز هايی که اينجا دارم به جا ميذارم و ميرم.
بهم گفت ببين تا می تونی خاطره نساز، ولی خانواده و دوستاتو تا می تونی نگاه کن!
گفت به خدا، به خدا! به خدا آسمان هر کجا همين رنگ نيست...
دنيا وفا ندارد ای نور هر دو ديده...

مرگ یزدگرد

2011-11-02T15:43:00.001-04:00

دختر: تو شوربخت شور چشم هر چه داری از کيست؟
آسيابان: هر چه ما داريم از پادشاه است.
زن: چه می گويی مرد؟! ما که چيزی نداريم.
آسيابان: آن نيز از پادشاه است!

+ مرگ یزدگرد

توبه نمی کند اثر، مرگ مگر اثر کند

2011-10-31T16:57:00.000-04:00

بی تو
من بغض کردم
خدا دلگير شد
آسمان گريست

سيزدهم

2011-10-31T16:45:00.002-04:00

ساقی تو باشی؛ مِی، عطر تنت؛
با يادت سرمستم؛ مرا چه حاجت به باده؟!

How I Met Your Mother

2011-10-29T14:10:00.000-04:00

+ How I Met Your Mother

نبار ای بارون، نبار

2011-10-26T13:40:00.000-04:00

هوای بارونی رو دوست ندارم. از صبح که ميخوام بيدار شم؛ همه اش فکر ميکنم هنوز شبه، هنوز وقت واسه خوابيدن زياده. از پاييز بدم مياد. از رنگ باختن برگ ها بدم مياد. از بی حوصلگی های پاييز هم بدم مياد.
حالا که داريم به وسط پاييز نزديک ميشيم؛ به خودم نگاه که ميکنم مي بينم که همه چيز واسه همه داره خوب پيش ميره. همونجوری که آرزو کرده بودم. احساس ميکنم که اگه حتی وظيفه م به عنوان انسان همين آرزو کردن واسه اونايی که مي شناختمشون بوده باشه و حالا همه به چيزی که استحقاق داشتن، رسيدن؛ ديگه کاری ندارم!
کاش ميشد از انسان بودن، از اين حصار تن بودن، استعفا داد.
با خودم ميگم، پسر جان! هنوز واسه اينکه بگی غلط کردم، دير نشده! هنوز ميشه از اونايی که دوستشون داری، جدا نشد. هنوز ميشه به جای به فکر ترک کردن بهونه های زندگی بودن، تصميم گرفت و موند. هنوز ميشه...
آخر اين فکر کردنهای بی حاصل، وقتی به واقعيت بر ميگردم؛ وقتی ميدونم اين موندن ها منو به تو نمي رسونه؛ از بارون و پاييز خوشم مياد. لا اقل بهم مي فهمونه که بعد از اين خزون، زمستونه...
بايد جداً از تو جدا شد.

يازدهم

2011-10-24T15:50:00.000-04:00

اسمش زندگی نيست اين نفس کشيدن های بی تو.

بانوی شب مهتابی

2011-10-22T16:27:00.000-04:00

زندگی اتفاقات عجيب و غريب کم نداره. مدت هاست که در موردش حرف نزدم ولی خوب احساس ميکنم که وقتش رسيده. هر چيزی به نظر من يه زمان مناسب داره. شايد برای گفتن اين قصه، زمان مناسب الان باشه.
دقيقاً يادم نيست که شروع قصه از کجا بود ولی نقطه ی عطفش، شبی بود که من و بانو هر کدوم تو ماشين خودمون نشسته بوديم و راهی پاتوق همشگيمون دور ميدون هروی بوديم. روزای آخر اسفند بود. نگاهم که به آسمون افتاد ديدم قرص ماه کامله. از اون شب اسمش شد "بانوی شب مهتابی". قصه ی بودنمون با هم کوتاه بود. به زحمت به يک ماه رسيد. از اون زمان بارها قرص ماه کامل شده اما زمان برای بودن من کوتاه بود. به کوتاهی يک ماه.
از حرف های بانو اين بود که هرگز حاضر نيست خودش رو تو يک رابطه فدا کنه و اگه زمانش برسه؛ بی احساس ترين آدم دنيا ميشه. از اون روز تا به امروز جز سلام و احوالپرسی های معمولی، اونم به ندرت، چيزی بين ما رد و بدل نشد. تو تمام اين روزا آرزويی بيشتر از اين براش نداشتم که دوست داشتن رو با تمام وجود درک کنه. وابستگی به آدمی از جنس خودش، همه و همه رو با تمام وجود درک کنه.
ديشب که باهاش حرف ميزدم؛ براش خوشحال شدم. به نظر من آدم اون لحظه اي که برای داشت يکی ديگه دست و پا ميزنه، حرص ميخوره، اشک ميريزه، اون موقع تازه در جهت کمال قدم بر ميداره.
نقش من؟! نقش من جز راوی اين قصه، چيزی نيست جز آرزوی رسيدنش به آدمی که به معنای کلمه خوشبختش ميکنه.
زندگی اتفاقات عجيب و غريب کم نداره...کی ميدونه؟! شايد يه شب وقتی قرص ماه کامل بود؛ من اين داستان رو واسه يکی ديگه تعريف کنم.

نقطه سر خط

2011-10-20T17:25:00.000-04:00

شايد اين نوشته برای بعضی ها خيلی دلچسب نباشه.
من از کشته شدن قذافی به دست مخالفانش خوشحال نشدم. همون طور که از خبر کشته شدن بن لادن (چون اصولا به صحت خبر شک دارم) خوشحال نشدم. البته شکی نيست که دنيا بدون چنين ديکتاتورها و تروریست هایی برای زيستن، جای بهتری خواهد بود. اما کشته شدن اونا بدون محاکمه، هرگز واسه من قانع کننده نيست!
انقلاب هايی که با کشت و کشتار آغاز ميشه؛ سرنوشت چندان روشنی در انتظارش نيست. اينو تاريخ به من ياد داده و تاريخ تئوری نيست. احتمالات نيست. تاريخ، تجربه ست.
من هميشه دوست داشتم بفهمم که امثال قذافی يا بن لادن چطور به قدرت رسيدن. چطور هزارن نفر رو کشتن. روابط سياسی شون با بقيه کشور ها چه طور بود؟!؟
اين نوع مرگ اگر چه براشون کَمه؛ اما کمکی هم به حل پازل به هم ريخته ی تاريخ معاصر نميکنه.

دهم

2011-10-16T14:03:00.002-04:00

يادش بخير! روزی روزگاری دوستانم به خاطر حافظه ی بيش از اندازه خوبم؛ شماتتم ميکردند! اما تو با آمدنت همه چيز را نقض کردی.
نه بوی عطرت، نه گرمی دستانت، نه لطافت صدايت؛ هيچ کدام در خاطرم نمی ماند. هيچ کدام جز با بودنت حقيقی نمی شود. دلم يک نفس از عطر موهايت را می خواهد. دلم سال ها نگاه کردن به روی ماهت را طلب ميکند.
می دانم! دلم زياده خواه شده است! ولی حتی لبهايم هم برای بوسه زدن به انگشتانت بی قراری ميکنند.
باشد!
لبهايم را می دوزم. چشمانم را کور می کنم. چراغ دل را خاموش می کنم. به شرط آنکه يک نفس از هوای تو را برای هميشه در ياد داشته باشم.

شبيه اون روزا ولی نه مثل خودشون

2011-10-14T04:04:00.001-04:00

مامان راديو رو روشن کرده و تو آشپزخونه داره واسه ظهر غذا درست ميکنه.
بابا نشسته پشت ميز و داره يه سری نامه اداری مينويسه.
يه قبل از ظهر کاملاً کلاسيک!
مثل اون قديم تر ها!
فقط جایِ "صبحِ جمعه با شما" خاليه.
ديگه خبری از سر و صدای من و خواهر ها که از تو اطاق ها می اومد؛ نيست.
من نشستم پشت لپ تاپم.
اونا هم هر کدوم تو خونه ی خودشون...

پ.ن: دلم تنگ شده واسه اون روزايی که وقتی ميخواستم مامان-بابا رو نگاه کنم؛ سرم رو به بالا ميگرفتم.

City Of Angles

2011-10-12T14:57:00.001-04:00

Seth: Hello Maggei! It's nice to see you again.
Maggei: It's weird to see you again.                  
Seth: Weird is nice.

+ City Of Angles

نهم

2011-10-07T15:04:00.000-04:00

کارِ دل، با ديدن عکس و تجسم رُخَت راه نمی افتد.
چشمِ دلم به ديدن روی ماهت مشتاق است.

پ.ن:کورِمان نکن!

هشتم

2011-10-03T15:36:00.002-04:00

حالا که بزرگ ترين آرزويم شده اي؛ دست نيافتنی نباش!

متنفرم از ته دل من از اول مهر

2011-10-02T16:14:00.001-04:00

از پاييز متنفرم!
سالی يه بار، عجيب ترين اتفاقات زندگی م تو اين فصل اتفاق می افته.
قصه ی امسال، چيزی شبيه "خواب سفيد" ه.

کوری

2011-09-29T06:57:00.001-04:00

می‌خواهی نظر مرا بدانی؟ من فکر می‌کنم ما کور نشدیم، ما کور هستیم، کور اما بینا، کورهایی که می‌توانند ببینند، اما نمی‌بینند.

+ کوری - خوزه ساراماگو

هفتم

2011-09-25T16:28:00.000-04:00

نديدنت، بيسُتون جونم شده.
بايد جون کَند تا لحظه ها تموم شه.

The Big Blue

2011-09-24T16:37:00.001-04:00

JACQUES: Today at lunch, you asked me if I had any questions.
ENZO: Ah ha.  You finally want to know about women.
JACQUES: Why? Are they what's most important?
ENZO: No... It depends... Sometimes they are... What, exactly do you want to know?
JACQUES: ... Everything.
ENZO: Everything about what?
JACQUES: Well... about everything.

+ The Big Blue

شيشُم

2011-09-24T07:11:00.000-04:00

خيالت خواب رو از چشمام گرفته بود.
بالاخره وقتی خوابم برد؛ خوابت رو ديدم.
از اون شب، کارم شده مُشت مُشت ديازپام خوردن.
حالا اگه ببينمت، شک ميکنم که واقعاً خوابم يا بيدار؟!

فصل آخر

2011-09-22T18:28:00.000-04:00

پاييز رسيد!
آخر اين فصل راهی ام...

پ.ن: نرفته دلتنگ شده ام!

سرطان ذهن

2011-09-18T15:47:00.001-04:00

سرطان ذهن گرفته م. به طرز غير قابل باوری توی افکارم دارم غرق ميشم. زمان حال از دستم در رفته. بيشتر از هر وقت توی دنيای ساختگی خودم دارم دست و پا می زنم. صبح تا شب با آدم هايی حرف می زنم که شايد روزی که هنوز فرا نرسيده؛ تازه وارد زندگيم بشن.
باتلاق عجيبيه! هر چی بيشتر تلاش می کنم که در زمان حال زندگی کنم؛ بيشتر از قبل تو دنيای ساخته ی ذهنم فرو ميرم. بی خوابی دارم. شب ها به دختری فکر می کنم که کسری از دنيا و روزمرگی خودش رو هم حتی امکان نداره به من فکر کنه و جالب تر اينکه صبح بی اختيار سر ميز صبحانه دو ليوان چای سر ميز ميذارم و باهاش صبحانه ميخورم. با اينکه هنوز از ايران مهاجرت نکردم؛ بيشتر روزم رو دلتنگ خيابون ها و کوچه ها و مکان هايی هستم که دقيقاً به خاطر ندارم واقعاً وجود دارند يا نه؟
گريه ميکنم ولی با اولين قطره ی اشک دليل غمگين بودنم رو ديگه به ياد نميارم. احساس ميکنم بوی سيگار ميدم با اينکه هفته هاست که از آخرين نخ سيگاری که کشيدم ميگذره. از مسير خونه تا شرکت و بلعکس جز به راديو پيام به هيچ چيز ديگه اي گوش نميدم. با خودم حرف ميزنم ولی جز خزعبلاتی بی سر و ته چيزی برای گفتن ندارم!
زود عصبانی ميشم و تو دلم شروع ميکنم به فحش دادن به زمين و زمان. آدم های بد زندگيم رو در خيالم اونقدر با مشت ميزنم که خون بالا بيارند. جالب تر اينکه زود هم آروم ميگيرم. وقتی آروم ميگيرم؛ ساعت ها مثل يه مرده سر جام خشکم ميزنه.
احساس ميکنم بعد از بيست و چهار سال و ده ماه از زندگيم، و درست در آستانه ی گذشتن از نيمه ی سومين دهه از زندگيم هيچ هدفی وجود نداشته که خواسته باشم بهش برسم و شکست خورده باشم. نمی دونم درکم ميکنين يا نه؟ ولی اگه شرايط مشابهی رو زمانی تجربه کرده باشين؛ حتماً درک ميکنين که چی ميگم!
تخمی ترين حرفی که به خودم ميگم تا آروم بشم اينه که:
اين نيز بگذرد!

پنجم

2011-09-15T15:00:00.000-04:00

اين روزها جای خالی ات را بغض گلويم پر ميکند.

End of the affair

2011-09-12T14:25:00.005-04:00

Sarah: Love doesn't end ... just because we don't see each other.
Maurice: Doesn't it?
Sarah: People go on loving God, don't they? All their lives. Without seeing Him.   
Maurice: That's not my kind of love.
Sarah: Maybe there's no other kind.

+ End of the Affair

رسيدن و نرسيدن بر اساس اصول خط و هندسه ی اقليدسی

2011-09-09T14:07:00.000-04:00

قديم تر ها، مثلاً يه چهار سال پيش بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم به يه نتيجه اي رسيدم. اونم اينکه آدم ها شايد رسيدن و نرسيدنشون به هم نسبی باشه.
واسه من رسيدن و نرسيدن، جور ديگه اي معنی ميده.
يه جورايی آدم ها مثل خط های در هم بر هم ميمونن. به نظرم اونايی خوشبخت ترند که در بهترين حالت موازی باشند و به هم نرسند. اصولاً هر رسيدنی مثل اينه که دو تا خط از بی نهايت هم ديگه رو قطع کنند و از آخر دوباره فاصله شون به بی نهايت ختم بشه.
شايد هميشه يه اندک فاصله؛ يا همین نرسيدن به صورت مقطعی و زود گذر؛ باعث بشه که رابطه ها هميشه حفظ بشه. نه دور بشه نه نزديک.
به نظر من؛ همين اندک فاصله ها ست که به پايدار بودن رابطه ها کمک ميکنه.

A real confusion

2011-09-08T16:05:00.000-04:00

I need somebody to forget somebody!

چند روايت معتبر درباره ی مرگ

2011-09-04T12:58:00.001-04:00

وقتی گفت ميخواهی زنده ات کنم، من سال ها بود که مرده بودم. سال ها بود که دردِ مُردن و عذابِ جان کندن را فراموش کرده بودم. از آخرين باری که مرده بودم سال ها ميگذشت. اما من هنوز از ياداوری آن وحشت داشتم.

چند روايت معتبر-مصطفی مستور

تراژدی

2011-09-01T16:55:00.003-04:00

برای با تو بودن؛ بايد از خير با تو بودن گذشت.

Eternal sunshine of the spotless mind

2011-09-01T09:17:00.001-04:00

"How happy is the blameless vestal's lot?

The world forgetting, by the world forgot.

Eternal sunshine of the spotless mind. Each prayer accepted and each wish resigned."

- Alexander Pope

چارُم

2011-08-27T15:56:00.002-04:00

آيا می توان به اين جهان پا گذاشت و حتی برای لحظه اي زودگذر در انديشه ی عشق تو نبود؟

+ ايوان تورگنيف

درد دل شب بارونی وسط تابستون

2011-08-25T17:45:00.000-04:00

راستش اين نوع زندگی که چند ساليه انتخاب کردم؛ اخيراً به شدت داره اذيتم ميکنه. مدت زمان زيادی از اون روزايی که به "اسم" صدا ميشدم؛ ميگذره. از نزديک شدن به آدم ها هراس دارم. هر چند خيلی وقته که بيشتر آدمای دور و برم فقط وقتی بهم احتياج دارن؛ يادم می افتن.
هر چی فکر ميکنم؛ ميبينم که حسود نيستم! نه بودم و نه هستم. ولی دلم ميخواد با تو اين خيابونا رو متر کنم. دلم ميخواد دستام از بوی موهات سرشار بشه. دلم هوس با تو حرف زدن کرده! دلم اين روزای آخر بيشتر از قبل واسه اينکه زير قولم بزنم، وسوسه م ميکنه!
ميدونم که تو از هيچ کدوم از اينها خبر نداری و همين بی خبری تو هست که به من جرأت نوشتن ميده.

پس به يادت اين يه شب رو تو خيالم زير بارون با تو قدم بزنم.

خاورميانه

2011-08-23T14:54:00.001-04:00

واقعيت اينه که هيچوقت نخواستم و شايد هم نتونستم به خوبی نقد سياسی کنم. اما چيزی که حس ميکنم؛ اينه که بعد از تونس، مصر و ليبی؛ حالا بيشتر از پيش نوبت سوريه ست. يَمن، اين وسط به نظرم چيزی جز يک رد گم کنی نيست.
حس ميکنم بعد از سوريه خاورميانه واسه يه مدتی آروم ميگيره. تحريم های جديد، بيشتر از قبل ايران رو منزوی ميکنه. عراق و ليبی تا چند سال آينده تأمين نفت کشور های غربی و چين رو به عهده ميگيرن. تا زمانی که نوبت ايران بشه... .
به تغييرات مدنی در ايران خوشبين نيستم. چيزی که به عنوان سياست داخلی اينجا ميبينم؛ بيشتر شبيه يه نمايش خيمه شب بازی ه.
از آينده ی کشورم خيلی مطمئن نيستم. فقط از دو چيز به شدت ميترسم:
1- درگيری های داخلی
2- حمله ی کشور های خارجی
هر کدوم از دو حالت بالا جز بدبختی و نابودی کامل؛ برای ايران چيزی رو در پی نخواهد داشت.

سوم

2011-08-19T04:54:00.003-04:00

زندگی م تبديل شده به بازه های کوتاه و بلندی بين هر بار ديدنت.

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش ، بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

2011-08-14T15:32:00.000-04:00

ديشب داشتم به ليست دوستام تو فيسبوک نگاه ميکردم؛ به ذهنم رسيد که من و هم سن و سال های من چه نسل غريبی هستيم تو اين سرزمين.
وقتی از قديمی ترين خاطرات کودکی هم يادم مياد؛ بيشتر به اين پی ميبرم که نسل ما کلاً حال و هواش با بقيه فرق داره.
کارتون های زمان بچگی مون هميشه قصه ی "يکی بود-يکی نبود" بود. از هاچ زنبور عسل بگير تا نل و سباستين و چوبين و ... . هميشه قصه هامون، قصه ی گشتن و پيدا نکردن يا دير پيدا کردن بود.
ما قرار بود سرباز های انقلاب بشيم. نميدونم چی شد که تبديل شديم به يه مشت بی بصيرت که فتنه ميکنند يا یه سری مزدور بيگانه که با آب بازيشون طرح بر اندازی نظام رو دنبال ميکنن.
پسرای نسل من تا وقتی بزرگ شدن؛ مجبور بودن واسه اينکه موهاشون از انگشتای ناظم بيرون نزنه؛ هميشه سرشون رو با ماشين از ته بزنن.
دخترا هم بيشتر از هر چيزی شايد استن و لاک پاک کن و نخ و قيچی و سوزن و ... تو کيفشون پيدا ميشد.
ما با همه فرق داشتيم!
هيچکس قد نسل ما به حساب ETS يا IELTS پول واريز نکرده.
هيچ کس قد ما واسه پست کردن مدارک دانشگاهش به اينور يا اونور دنيا اينقدر پول پست نداده.
ميدونين چيه؟!
فکر نکنم تو ايران کسی قد ما واسه فرودگاه پول تاکسی داده باشه يا بنزين سوزونده باشه!
تابستون ما دهه شصتی ها هم از بقيه کوتاهتر بوده و هست. چون چشم به هم که ميذاشتيم صدای "باز آمد بوی ماه مدرسه" مو به تنمون سيخ ميکرد. چون بزرگتر که شديم؛ ياد گرفتيم شهريور يعنی خداحافظی!
ما از همه ی نسل های قبليمون آواره تريم!
دار و ندارمون هر چه قدر هم باشه؛ آخرش تو دو تا چمدون بايد جاش بديم. دل من و هم سن و سالهای من؛ درسته که خيلی پُره! ولی...
ولی دستامون هميشه خاليه!
ما همون نسلی هستيم که اگه نبوديم؛ اورکات و ياهو 360 و فيسبوک تو ايران رونق نميگرفت. اين همه سايت مختلف تو ايران گل کرد تا فقط اسم دوستامون رو سرچ کنيم؛ ببينيم يکی آمريکاست؛ يکی کانادا؛ اون يکی استراليا؛ یکی هم که ایران باشه عمرا بشه پیداش کرد... .
آخرش هم نفهميدم که این نسل سوخته که میگن؛ منظورشون ما هستيم يا نه؟!
نفهميدم اينکه پدر مادرهامون انتخاب کردن يه جور ديگه زندگی کنن؛ ما هم مثل اونا حق اعتراض و تغيير داريم يا نه؟!
نميدونم آخرش ميشه که با همکلاسی های مدرسه يا دانشگاه کشورمون رو بسازيم يا فقط بايد بپرسيم که کی، چطور کار کشورمون رو (يکسره) ساخت؟!
به قول اون دوستمون؛ ما شايد اشتباهی بچه های اين سرزمين شديم. شايد هم بايد يه گوشه ی ديگه ی دنيا جون بکنيم تا نشون بديم ما از اون ديوی که بقيه ازمون ساختن بهتريم. شايدم ما مامان و بابا های نسلی بشيم که ديگه دغدغه ها و سؤال هاش اين چيزا نباشه... .

دوم

2011-08-11T19:21:00.003-04:00

کاش امشب سهم من از دنيا؛ فشردن دستانت بود...

جنگل بدون ریشه

2011-08-10T15:05:00.001-04:00

عصر که رسيدم خونه ديدم آقا باقر داره پنجره ها رو تميز ميکنه.
همه ی پنجره ها باز بود، جز اون پنجره ی دوم اطاق پذيرايی. به رو خودم نياوردم.
نيم ساعت پيش با مامان بابا نشسته بوديم؛ مامان گفت پشت اون پنجره دوميه کبوتر لونه ساخته، تخم گذاشته، رو تخمش نشسته!
يه جورايی زندگی من و جوون های نسل من هم شده مثل اين کبوتر ها. تا آخر اين ماه، خيلی ها دوباره دارن ميرن. خيلی از ما دهه شصتی ها فقط دنبال يه جا ميگرديم که ديگه کسی سر به سرمون نذاره. خونه ی نداشته مون رو خراب نکنه. از اينور دنيا زندگيمون رو تو دو تا چمدون بيست کيلويی جمع ميکنيم و ميبريم اونور دنيا. به اميد اينکه آزادِ آزاد شادی کنيم. آزادِ آزاد زندگی کنيم...
بدون ترس از آينده.

پ.ن: هروقت يکی ميره؛ اين آهنگ سياوش ميپيچه تو گوشم.

اعتياد

2011-08-07T16:03:00.002-04:00

عادت کردن چيز خوبی نيست.
پ.ن: زياد که ببينمت معتادت ميشم!

یکُم

2011-08-03T13:34:00.000-04:00

نگرانم!
نگران از روزی که نوبت رفتن من بشه.
نگران از روزی که نوبت رفتن من بشه و واسه ديدنت بهونه اي نداشته باشم.
نگران از روزی که نوبت رفتن من بشه و واسه ديدنت و خداحافظی کردن ازت بهونه اي نداشته باشم.
نگرانم!

دل خوش سيری چند

2011-07-26T13:14:00.002-04:00

- رفته بوديم جلفا که از اونجا بريم "قلعه بابک خرمدين"، از اونجا هم بريم "کندوان". تو ايستگاه قطار داشتيم عکس ميگرفتيم که پليس اومد به زور دوربين دوستمون رو گرفت. نتيجه ش اين شد که عکس رو پاک کرديم.

- يکی از همکارای قديمی بابا بود. حدود بيست سال پيش که خونه مون رو عوض کرده بوديم يه جورايی همسايه شده بوديم. اون موقع ها عضو بسيج بود. چند وقت پيش هم مهمونمون بود. حالا بعد از اين همه سال و اين همه افتضاحی که تو مملکت به بار اومده ميگه:"چقدر سال 58 واسه رفراندوم تقلب کرديم. انگشت مامانم رو 6-7 بار پاک کردم دوباره بردم رأی بده." آخرش هم ميگه:"خدا يعنی ما رو ميبخشه؟"!!!

- اوايل دانشگاه بوديم؛ رفته بوديم پارک جمشيديه. داشتيم ورق بازی ميکرديم که پليس اومد همه مون رو برد تو پاسگاه. يه لگد به وحيد هم زد. شماره خونه همه مون رو هم گرفت.

- تازه کنکور داده بوديم. قيافه ی همه مون مثل ا.ن بود تو فيلمای تبليغاتی شيش سال پيشش. با بچه های مدرسه رفته بوديم شام. يارو دم درش نگاهمون کرد و گفت:" اگه بخواين دختر بازی کنين راهتون نميدم"!

- اول راهنمايی بودم. رفته بوديم شمال. شلوار ورزشی پام کرده بودم. يه يارو که نگاهبان مجتمع بود بهم گفت اينجا خانوم رد ميشه، شلوارت رو برو عوض کن!

...

صادقانه بگم که تو اين بيست و پنج سال حتی انگشت شمار هم يادم نمياد که از نگهبان ها-پليس ها و ... اين مملکت خيری بهم رسيده باشه.

شک ندارم روزی که از اين کشور برم، حسرت بودنم رو واسه تک تک اين جلاد ها باقی خواهم گذاشت.

بازی روزگار

2011-07-23T13:38:00.000-04:00

بعضی وقت ها نميشه زير يه قول هايی زد. حالا درسته که آدم اگه با خودش يه قرار هايی بذاره؛ هميشه يه راهی هم واسه دور زدنشون گير مياره. ولی بعضی چيزا اينجوری نيست.
چند روزی که سفر بودم، شايد يه جورايی ديدن دوستايی که دستاشون رو تو دست هم گره کرده بودن تا مرز حسادت منو پيش ميبرد ولی هيچوقت به اين فکر نيفتادم که بخوام دوباره وارد يه رابطه ی جديد بشم.
اگه بخوام به تويی که بعيد ميدونم اينا رو بخونی بگم؛ بايد بدونی که دوست داشتن و ديدنت ( حتی اگه هر چند ماه يه بار هم باشه) برای منی که شايد چند ماه ديگه واسه هميشه برم؛ هزار بار قشنگ تر از با تو بودن و به حکم روزگار جدا شدنه.
آره عزيزم.
روزگار به من چيزای عجيبی نشون داد. اونقدر عجيب که احساساتم رو به تبعيد خود خواسته فرستادم. روزگار هنوز بعد از يکسال و اندی به من حکم ميکنه که دوست داشتن رو رها کنم و رهسپار سرنوشت نا مشخصی که شايد هزاران کيلومتر اونورتر منتظرم هست بشم.
روزگار بازی عجيبی با من کرد...
...مثل آدم ها.

نرود ميخ آهنين در سنگ

2011-07-17T13:25:00.001-04:00

از اين آدما که دلشون ميخواد حقيقت بشنون کم پيدا ميشه. خيلی هامون دوست داريم که دروغ شيرين رو بشنويم ولی حقيقت تلخ رو نشنيده بگيريم.
اصولاً خيلی از اطرافی هام حالا به دلايلی که هنوز واسه خودم ناشناخته مونده؛ سفره ی دلشون رو واسه من باز ميکنن. بنا به دلايل ناشناخته ی ديگری هيچوقت اين سفره پهن کردن اون قسمت از زندگانی اونا رو که نهايتاً سبب شادمانی شنونده ميشه در بر نداره. اگه نخوام جمع ببندم؛ خيلی هاشون فقط واسه درد دل دنبال يه گوش ميگردن که تأييدشون کنه. ولی اگه فقط يه ذره هم نظری بدی که خيلی باب ميل اونا نباشه؛ تا دفعه ی بعدی که سفره اي بخواد پهن بشه ازشون خبری نميشه.
معاشرت با اين جور آدما سخته. هميشه بايد يا حواست باشه که حرفی نزنی که عليه ت جبهه بگيرن يا اگه ميزنی بهشون گوشزد کنی که لزوماً هرکی حرفی ميزنه که دوست نداری بشنوه؛ دشمنت نيست!
بگذريم!
يه چند روزی هست که دارم به اين قضيه فکر ميکم که اصلاً آقا جان نبايد به اين آدم ها نظر مخالف داد. بايد گاليله بشی و حرف غير منطقی رو تأييد کنی ولی پيش خودت پات رو بکوبی زمين و بگی نه! اينجوری ها هم نيست.
"زمان" خيلی چيزا رو حل ميکنه. در مورد من که اينجور بود. دوای خيلی دردای بی درمون همين گذشت زمان هست. کی ميدونه؟!؟ شايد گوش نا شنوا رو هم شنوا کنه.

خسوف

2011-07-06T13:31:00.003-04:00

يه شب که قرص ماه کامل بود...
يه شب که قرص ماه کامل بود؛ اسمتو گذاشتم "بانوی شب ها مهتابی".
نفهميدم کدوم خسوف شبم رو دوباره تاريک کرد!؟!

پ.ن: عکس از نرسی

اينکه ما بزرگ ميشيوم دروغ است؟ ( ساعت ها از وقتی ديجيتالی شدن ديگه تيک تيک نميکنن )

2011-06-19T15:06:00.001-04:00

وقتی بچه باشی و شازده کوچولو بخونی، دلت به حال عالم و آدم ميسوزه. ولی وقتی ديگه پشت نيمکت های مدرسه جا نشی؛ یا وقتی دنيا واسه جای پاهات کوچيک بشه؛ اونوقت اگه بشينی و دوباره شازده کوچولو بخونی، دلت به حال خودت ميسوزه.
روزای اول که از دانشگاه اومدم بيرون دنيا يه جور ديگه بود. آدمايی که بعد از سال ها پای آرزوهاشون تو دوران جوونی ميمونن، زياد نيستن. روز به روز از کار کردن تو شرکت که میگذره، اگه وقت کنم که به خودم نگاه کنم، یهو مي گم که ای بابا!
چقدر تغيير کردی!
من اهل اين تغيير ها نيستم. ازش هراس دارم. ميترسم روزی برسه که آرزوهای قديميم رو از ياد ببرم. واسه همينه که روز به روز واسه اينکه برم مصمم تر ميشم.

...
اينجا واسه من پر از خاطره های تلخ و شيرينه. از خونه ی دوران کودکی که تو حياط بزرگش اونقدر زمين خوردم تا راه رفتن ياد گرفتم؛ تا خيابون های اين شهر که با تک تکشون خاطره دارم.
وقتی پونزده شونزده سالم بود؛ عاشق تنهايی بودم. اينکه بشينم و با خودم خيال پردازی کنم. شخص اول روياهام تنها بود، هيچ شريکی واسه روياهام نداشت. ولی بزرگ که ميشی، همه چی ناخود آگاه از يادت ميره. دور و برم که پُر شد از آدم هايی که بهشون ميگفتم "دوست"، ديگه آرزوهای قديمی يا فراموش شدن، يا رفتن به بايگانی.
حالا بعد از اين همه سال، تو نيمه ی دوم سومين دهه ی عمرم؛ راهی رو انتخاب کردم که ناگزير به تنهايی ختم ميشه. بايد قيد خونواده و دوستان(اگه از اون معدود دوستانی باشن که هنوز اينجا رو ترک نکردن) رو بزنم و برم.
چند روزی هست که از شرکت که ميزنم بيرون، ميرم همون جای هميشگی و از بالای کوه زل ميزنم به شهر. اين شهر! تو اين ميليون ها ساختمونش، ميليون ها آدم زندگی ميکنن؛ عاشقی ميکنن؛ کار ميکنن؛ جون ميکنن؛ ... . بعضی هاشون در انتظارند؛ بعضی هاشون از صبر کردن و انتظار کشيدن خسته. از اون بالا واسه من آدم ها، همه يک جورن، همه دوست داشتنی، همه! ولی وقتی ميام تو خيابون ها، وقتی بينشون زندگی ميکنم، وقتی بينشون نفس ميکشم، وقتی باهاشون حرف ميزنم، ديگه نميشه به همه شون دل بست، نميشه همه رو دوست داشت، نميشه با همه خنديد و واسه يکی مثل من نتيجه ش اين ميشه که با صد هزار مردم تنهام!
راستش رو اگه بخوام بگم، از اين وضع زندگی خيلی ناراضی نيستم. اينکه معشوقه اي ندارم يا نميخوام داشته باشم؛ ابداً اذيتم نميکنه. اينجا وابسته شدن به يه شخص خاص بيشتر از اينکه خودم رو آزار بده، رنجش طرف مقابلم رو در پی داره. ولی بعضی لحظه ها هست که با خودت ميشينی و فکر ميکنی ميگی چرا اينطور شد که ديگه دلت نميخواد دستی باشه تا بگيريش و احساس آرامش کنی؟!؟
...

ديگه سرتون رو به درد نيارم. ولی وقتی خوب نگاه ميکنم و با خودم دو دو تا چار تا ميکنم؛ می بينم که از دور و بری های من ديگه هيچکدوم اون آدم های سابق نيستيم. هر کی واسه خودش يه راهی رو گرفته و رفته. ديگه نه کسی يادش نمياد اهلی کردن چی بود؟! ديگه کسی يادش نمياد که چون هيچ مغازه اي نيست که "دوست" بفروشه؛ همه بی "دوست" مونديم. خيلی اگه بخوايم شاهکار کنيم؛ هوای گُلمون رو داريم.
ديگه نوشتنم نمياد!
اينم حتماً حکمتی داره که آدم اينقدر حرف داشته باشه ولی حس و حال حرف زدن و نوشتن نداشته باشه.

پيش از اينت بيش از اين انديشه ی عشاق بود

2011-05-03T15:57:00.000-04:00

دو سال پيش که شيراز رفته بوديم، از شدت ازدحام نميشد هيچ جا رو ديد. واسه يه فال گرفتن کنار حافظ بايد نيم ساعت خودم رو به زور بين مردم جا ميدادم. امسال دوباره زير شکوفه های بهار نارنج، وقتی تازه بوی گل ها مستم کرده بود، نشستم کنار پله های حافظيه.
پيش از اينت بيش از اين انديشه ی عشاق بود...
همين!
به فال خيلی اعتقاد ندارم ولی به سرنوشت چرا! به نظرم اينم سرنوشته.
زندگی چيز عجيب و غريبه کلاً. دو سال پيش با ياد بانوی شب ها مهتابی روز و شب رو سر ميکردم. هنوز هم برام عزيزه! امروز بعد از يک سال با هم مفصل تلفنی حرف زديم. اون هم نيت کرده برای هميشه بره. هنوز هم صدای شيطونش برام عزيزه. هنوز هم با اينکه ديگه خيلی چيز ها بينمون خراب شده، يادش برام زنده ست و عزيزه. هنوز هم اون ستاره اي رو که برای اولين بار تو کتابخونه درست کرد؛ نگه داشتم. شايد تولد امسالش برای آخرين بار بهش هديه بدم.
دارم يواش يواش با گوشه گوشه ی اين خاک خداحافظی ميکنم. فکر نميکردم زياد دلتنگ بشم. ولی انگار دلتنگی هميشه يه قسمت از وجود زندگيمه. دلم ميخواست از شر اين همه خاطرت بد که ذره ذره ی زندگيم رو اشباع کرده راحت بشم. حالا دلم براشون تنگ ميشه!
نيما چند روز پيش اينو برام فرستاده بود. الان سه روزه که بدون ذره اي توقف دارم تو اطاق بهش گوش ميکنم...

توهم

2011-04-23T15:01:00.001-04:00

بابا گير داده حتماً ميخواد بهم مشاوره بده.
حقيقتش اينه که حوصله ش رو ندارم! منظورم اينه که حوصله مشاوره رو ندارم. حوصله نصيحت رو ندارم.
دلم يه دنيای مصنوعی قشنگ ميخواد که خودم بسازمش. يه جورايی مثل اينسپشن.
دلم يه کم هم فراموشی ميخواد. مثل اترنال سانشاين آف د لاب لاب... .
چندين سال منتظر روزی بودم که روزنه اي پيدا شه که بتونم از همه چی فرار کنم. حالا که روزنه هه پيدا شده؛ ميل فرار در من ديگه مثل سابق موتيويتم نميکنه.

درس عبرت

2011-04-19T14:26:00.000-04:00

يه چيزی هرگز برام درس عبرت نشده. اونم اينه که وقتی يکی ازم سؤال ميپرسه که با دوست پسرش/دخترش به هم بزنه يا نه؟
نبايد بهش بگم آره!
اصولاً وقتی دو نفر رابطه شون به هم ميخوره، دنبال مقصر ميگردن!

English Patient

2011-04-13T17:47:00.000-04:00

My darling...
l'm waiting for you. How long is a day in the dark? Or a week? The fire is gone now... and l'm horribly cold. I really ought to drag myself outside, but then there'd be the sun. I'm afraid l waste the light on the paintings and on writing these words. We die. We die. We die rich with lovers and tribes. Tastes we have swallowed. Bodies we have entered ... and swum up like rivers. Fears we have hidden in like this wretched cave. I want all this marked on my body. We're the real countries. Not the boundaries drawn on maps. The names of powerful men. I know you'll come and carry me out into the palace of winds. That's all I've wanted to walk in such a place with you with friends. An earth without maps. The lamp's gone out and i'm writing ... in the darkness.

فرهنگ ناب ایرانی

2011-04-10T15:06:00.000-04:00

اولش واسه موسوی و کروبی دلمون شور ميزنه.
ولی يواش يواش يادمون ميره که اينا اصلاً بازداشت خونگی شدن يا زندانی؟
بعدش تا يه هفته دلمون واسه مردم ليبی ميسوزه.
اما اونا هم جاشون رو ميدن به مردم زلزله زده ی ژاپن!
ژاپنی ها هم کم کم فراموش ميشن و مردم بحرين و سوريه و غيره مهم ميشن.
اما...
يادمون ميره که ما ايرانی هستيم.
برای همه دل ميسوزونيم جز خودمون.

جدايی نادر از سيمين

2011-04-08T12:16:00.000-04:00

بعد از يک سال رفتم سينما. آخرين فيلمی که ديده بودم؛ "هيچ" بود. اما در مورد "جدايی نادر از سيمين" بايد بگم که اگرچه فيلم خوبی بود؛ اما هرچی فکر ميکنم جايگاهی که الان تو imdb داره رو درک نميکنم.
جريان پيچيده ی فيلم و اون همه ابهام، دقيقاً مثل "درباره ی الی" بود. فيلمهای اصغر فرهادی هميشه ته مايه های تلخ اجتماع رو نشون ميده.
من در جايگاه منتقد نميتونم کارای اين کارگردان خوب رو نقد کنم. راستش من يه سينما دوست خيلی معمولی هستم که فيلم زياد نگاه ميکنه. اصغر فرهادی خيلی خوب فيلمهاش رو کارگردانی ميکنه. اينو به وضوح قبلاً توی "رقص در غبار" يا "شهر زيبا" و مهمتر از همه ی اونا "درباره ی الی" نشون داده.
اين دو تا فيلم آخر خيلی روی دروغ مانور داده. اينکه "الی" چيکاره بود؟ اينکه واقعاً مرگ اون بچه تقصير کی بوده و خيلی چيزای ديگه ميشه بهونه اي واسه اينکه آدم ها تو منگنه قرار بگيرن. روی حقيقت سرپوش بذارن. قربانی هم اون بچه ی دوازده ساله اي ميشه که بايد به خاطر باباش دروغ بگه. اما نادر حتی تا آخرين لحظه با اينکه از پنجاه درصد اونور قضيه بی خبره؛ به دخترش ميگه اگه به نظرت من مقصرم فلان کار رو بکن يا نکن!
نقد و بررسی اين فيلم از حد سواد سينمايی من خارجه ولی ميتونم بگم که اگه منصفانه(و جدا از اون جوگيری های ايرانی) بخوايم بهش نگاه کنيم؛ شايد اين فيلم بعد از درباره ی الی بهترين فيلم اصغر فرهادی باشه.

جغد

2011-03-28T13:58:00.002-04:00

بهش ميگم که شب تا صبح بيدارم ولی صبح تو شرکت ميخوابم.
ميگه جغد شدی!
ميگم از آدم بودن که به جايی نرسيدم؛ شايد اگه جغد بشم بالاخره آخرش آدم بشم!
بهم ميگه خل!

تاخیر

2011-03-28T13:37:00.000-04:00

قرار بود قبل عيد بيام سال جديد رو پيشاپيش تبريک بگم.
نشد!
عيب نداره! حالا پساپس سال نو رو به غيور مردان و زنانی که ميخوان جهاد اقتصادی به پا کنند تبريک ميگم. يه چند روزی سفر بودم. امسال مردم زياد از خونه هاشون دور نشدن.
از اول هفته دوباره دارم ميرم شرکت. صبح تا عصر زل ميزنم به کامپيوتر و جزوه و چيزای ديگه. تقريباً بيکارم.
اين چند روز خيلی هوايی شدم. دلم برای ميرحسين و شيخ تنگ شده. مردم ديگه جون ندارن. وقتی گشنه باشی، به سياست کاری نداری. مردم هم گشنه اند.
صدای صادق صبا و گزارش ايرانگردی ش حواسم رو پرت ميکنه. بهتون پيشنهاد ميکنم اگه تا حالا برنامه ش رو از دست داديد؛ از فردا شب پای بی بی سی فارسی بشينيد. برنامه ش رو تضمین می کنم.
هنوز از دانشگاه ها خبری نيست. معلوم نيست قبولم کردن يا نه؟ نسبت بهش بی حس شدم. قبلاً ها آرزو داشتم که برم و يه خونه ی کوچيک واسه خودم بگيرم و تنهايی اونجوری که ميخوام زندگی کنم. صبح تا شب درس و کار. شب هم فيلم و فيلم فيلم! ولی...
حس می کنم ديگه واسه آرزو هام داره دير ميشه.
ديروز با بچه ها رفته بودم برج ميلاد. هوا غبار داشت. تهران خاکستری بود.
راستش امسال سال مهميه. نميخوام از اولش فاز منفی بگيرم. بايد جنگيد.
اگه دوباره تنبلی نکنم، میام. یه عالمه حرف دارم واسه گفتن.

سهراب

2011-03-19T14:03:00.001-04:00

سهراب راست ميگفت. دور بايد شد از اين خاک غريب!
با بچه ها دوردور که ميريم، همه ش يادم مياد که ای بابا! جای فلانی و فلانی خالی!
حامد کانادا ست؛ نيما سوئد؛ خواهر کوچيکتره هم کانادا.
خيلی ديگه از همکلاسی های دانشگاه هم ديگه نيستند. ديگه اينجا هيچکس نيست.
روزای آخر ساله.
ياد خيلی ها تو دلم هست، اگرچه خودشون نيستند. حتی "مير" ما هم ديگه خونه ش نيست. خيلی ها زندان هستند. خيلی ها فراری. خيلی ها دور از وطن.
راستش اگرچه خيلی حس و حال نوشتن ندارم، ولی امشب هنوز برای تبريک عيد زوده.
فردا بايد اطاق رو جارو بزنم، پنجره رو باز کنم تا بهار دوباره اطاق رو سبز کنه. بايد برم ميدون تجريش تا باورم بشه که واقعاً يکسال گذشت و رفت.
اما...
يادم نميره که قايقی بايد بسازم...
دور بايد شد از اين خاک غريب.

پ.ن: عکس از آذين

چارشنبه سوزی

2011-03-15T15:58:00.001-04:00

نيم ساعت زودتر از سر کار ميام خونه. احتمالاً سلمونی امروز که چارشنبه سوری باشه، خلوت تره. خونه که ميرسم همسايه ی قبليمون که بعد از طلاق از شوهرش خونه ش رو عوض کرد و دوباره ازدواج کرده مهمون مامانه.
-سلام خانم ب...!
-سلام پسرم خوبی؟
يادم می افته که دوباره ازدواج کرده و به اسم فاميلی همسر سابقش صداش کردم. يه کم ناراحت ميشم.(فقط يه کم! چون زياد ازش خوشم نمياد.)
ميرم سلمونی و ميبينم به جای اينکه خلوت باشه، از هميشه شلوغ تره! بعد از مختصری علاف شدن، عيدی يارو رو ميدم و ميام خونه. ميشينم پای لپ تاپ و وب گردی...
از بيرون صدای تق و توق ترقه ها يواش يواش بيشتر ميشه. صدای ساعت همسايه ی طبقه ی بالا دوباره در مياد. 7 بار "دينگ دينگ" ميکنه. به موبايلم نگاه ميکنم، به غير از چند تا اس ام اس بی نمک واسه چارشنبه سوری، هيچی نيست. از خونه ی بغلی صدای جيغ و داد مياد. نگاه ميکنم ميبينم آتيش روشن کردن و دورش جمع شدن. ياد خواهر کوچيکتره و شوهرش می افتم که سه سال پيش همچين شبی کلی تو شهرک مثل کانگرو از رو آتيش پريديم.
ميرم از سر کوچه دو نخ سيگار ميگيرم و زل ميزنم به آتيشی که همسايه بغلی به پا کرده. نخ اولی رو چُس دود ميکنم. ولی دومی رو تا ته ريه هام ميدم پايين.
سر شام بابا ميگه که با ماشين بريم سفر. خوشم نمياد. چون حوصله ی رانندگی ندارم ولی بهش "نه" نميگم. اين چند ماه باقی مونده رو ميخوام بهشون حال بدم. شايد ديگه فرصتش گيرم نياد!
يه نگاه به فيس بوک، يکی-دو قسمت از HIMYM ... صدای زنگ ساعت همسايه بالايی دوباره بلند ميشه. ساعت يازده شده. دوباره يه نگاه به موبايلم ميکنم. بازم هيچ خبری نيست.
يه نگاه به عکس آذين که هنوز نتونستم واسه ش اون متنی که ميخوام رو آمده کنم، ميندازم. مامان بدون اينکه شب بخير بگه ميره بخوابه...
صدای موبايلم در مياد. لپ تاپ رو ميذارم گوشه ی تخت و ميرم ببينم کی بوده، چی بوده، ... فقط ميدونم اگه تبليغاتی باشه فحش ميدم.

يادم باشد

2011-03-11T11:54:00.000-05:00

يادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد؛
نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد؛
راهی نروم که بيراه باشد؛
خطی ننويسم که آزار دهد کسی را؛
يادم باشد که روز و روزگار خوش است؛
همه چيز رو به راه و بر وفق مراد است و خوب؛
تنها...
دل ما دل نيست!
آره!

هستم ولی کمتر از کم

2011-02-18T15:07:00.002-05:00

حس آدمی رو دارم که تو بهشت چشماش رو ازش گرفتند...

Suicide

2011-02-03T16:55:00.002-05:00

توبه نمی کند اثر...
مرگ مگر اثر کند.

American Beauty

2011-01-28T11:05:00.001-05:00

Remember those posters that said, "Today is the first day of the rest of your life?" Well, that's true of every day except one ...

... The day you die.

رسم زمونه

2011-01-21T13:42:00.000-05:00

پدر بزرگ 1 بهمن مُرد!

بعد از 3 سال، بدنی رو که نيمه فلج بود اينجا گذاشت و رفت.

من اون موقع سوم دبستان بودم.

گريه کردم...زياد!

الان 13-14 سال گذشته. احساس ميکنم تازه ميفهمم نبودنش چه غم بزرگيه.

وقتی رفت، هنوز بچه تر از اين بودم که بفهمم اون آبنبات ها و شکلات هايی که وقت رفتن با بغض ميذاشت تو جيبامون، چقدر شيرين بود.

پدر بزرگ رفت و مامان بزرگ رو با کمر خم شده ش تنها گذاشت.

تقديم به همه ی اونايی که رفتند و يادشون اينجا هميشه تو قلبمون ميمونه.

+ رسم زمونه- رسول نجفيان

همينجوری های جمعه

2011-01-17T13:13:00.003-05:00

اينو بدون کم و کاست ميذارم اينجا. اولش ميخواستم يه سری حرف بزنم ولی حس و حال حرف زدن نيست!
عکس مال خودم نيست.
آقای نون تو فيس بوک يه البوم داره به اسم همينجوری های جمعه.

کپشن عکس اين بود:
بعضيا وختی ميرن جاش می مونه... اينش هم لونده.
لا مصب!

پ.ن: عکس از نرسی

غیر تکراری ها

2011-01-13T10:18:00.000-05:00

هنوز هم ميگم که بعضی آدم ها هستند که هم زبونی باهاشون دل نشينه!
آدمايی که حرف تکراری ندارند. آدمايی که هميشه ساپورتيو هستند.

اعتراف

2011-01-11T14:52:00.002-05:00

بعضی وقت ها واسه اعتراف کردن هم حتی ديره!
با اينکه معمولاً حس ميکنم در حق کسی بدی نکردم؛ يا اگه کردم يه جورايی جواب بدی رو با بدی دادم؛ اما نسبت به اين آدم خيلی بدی کردم!
نميدونم هيچوقت جرأت ميکنم بهش بگم يا نه؟ اميدوارم ببخشتم!

برف

2011-01-10T14:32:00.002-05:00

بچه تر که بودم، تا برف ميومد، ميرفتم پشت پنجره. دلم ميخواست زود برم آدم برفی درست کنم. عاشق صدات قرچ قرچ برف زير پاهام بودم.
از نشونه های اينکه يکی داره مثل بقيه ی "آدم بزرگ" ها ميشه، اينه که ديگه رغبتی به اون چيزايی که بچه بود نشون ميداد؛ نشون نميده!
پ.ن: ولی به هر صورت دستم رو کردم تو برف ها و يه گوله ی برفی درست کردم!

نوزده دي

2011-01-09T13:44:00.000-05:00

امروز تو شرکت نگاهم به تاريخ ساعتم افتاد ديدم نوزده ديماه هست. اين نوزده ديماه جدا از اينکه تولد خواهر کوچيکتره هست؛ خاطره های زياد ديگه اي رو هم داره.
پنج سال پيش چنين روزی من اولين رابطه ی جديم رو شروع کردم. رابطه اي که دو سال و يکماه طول کشيد. ديگه بعد از اين همه سال، گفتن از خوبی ها و بدی هاش فايده نداره. تکرار مکررات ميشه.
پنج سال پيش اين موقع خواهر کوچيکه با پسری آشنا شده بود که قرار بود آينده شون رو با هم شريک بشن، نشد. حالا خواهر کوچيکه اونور دنيا داره زندگی ميکنه و امسال اولين سالی بود که جشن تولدش رو دور از خانواده گرفت.
جدا از ساليان دور، هشت هفته پيش آخرين باری بود که ديدمش. هيچوقت نفهميدم که کجا رفت و غيبش زد!
کلاً اين نوزده ديماه واسه من خاطرات زيادی داره که حالا حالا ها از يادم نميره.

دلم ميخواد

2011-01-07T15:24:00.000-05:00

اگه يه روزی اونقدر پول داشته باشم که ندونم ديگه چی ميخوام، حتماً ميرم دور دنيا رو ميگردم.
دلم ميخواد برم قطب شمال، اونجا يه هفته بمونم. دلم ميخواد برم قطب جنوب پنگوئن ها رو از نزديک ببينم.
دلم ميخواد برم زير مجسمه ی آزادی! دلم ميخواد کازينو های لاس وگاس رو ببينم.
دلم ميخواد ببينم شب ها که چراغ های اطراف آبشار نياگارا روشن ميشه، چه شکلی ميشه؟
دلم ميخواد ببينم اقيانوس آرام، واقعاً آروم هست يا نه؟
دلم ميخواد بازی رئال مادريد و بارسلونا رو از نزديک تو مادريد ببينم.
دلم ميخواد تو اون رستورن فيلم "گلومی ساندی" استيک بخورم.
دلم ميخواد برج ايفل، موزه ی لوور، کاخ ورسای، رو ببينم. دلم ميخواد برم موناکو و مارسی.
دلم خيلی چيزا رو ميخواد.
شايد يه روز حتی با يه کيف کوله پشتی ساده، راهی هر کدومشون بشم.
حتی شايد خيلی چيزای ديگه...

جادوی زمان

2011-01-06T15:12:00.000-05:00

خيلی قبلاً ها به اندازه ی الان به نقش زمان ايمان نداشتم. اين گذشت زمان حسابی همه چيز رو تغيير ميده. يکی ديگه از مشخصه های من اينه که معمولاً از ياد نميبرم. هر چيزی، هر رويداد يا حرفی، هر عمل يا عکس العملی تو حافظه م ثبت ميشه. بعضی از دوستام ميگن "حافظه ی ت.خميت"!
دست خودم نيست، مثلاً جای جای اين خيابون ها، از کوچه پس کوچه های ميرداماد گرفته تا پاسداران و غيره. از هر گوشه اي يه خاطره تو ذهنم ثبت شده.
اما برگرديم سر قضيه ی زمان!
زمان واسه من فاکتوری نيست که باعث فراموشی بشه ولی همه چيز رو فيِد ميکنه. خاطره ها به قوت خودش باقيه ولی کمرنگ ميشه. مثل اين ميمونه که روی يک صفحه دو بار نقاشی کنی. اون اوليه ديگه محو ميشه.
هر چقدر که از قدرت دايورت کردن قضايا به اون اندامم که آدما واسه فراموش کردن به چپشون حواله ميکنند توانايی ندارم؛ قدرت صبر کردنی دارم که فاکتور زمان رو به دادم ميرسونه.

Memorial

2011-01-06T11:31:00.000-05:00

اولاً که از خاتمی به خاطر اين کوتاه اومدنش خسته شدم!
دوماً حس ميکنم که حلقه ی محاصره ی کروبی و موسوی تنگ تر و تنگ تر خواهد شد.
سوماً که اگر چه زمستون به سر مياد، ولی اين باغ ديگه اوضاعش بدتر از اونی شده که با ده يا بيست سال بهار بخواد آباد بشه.

توهم

2011-01-04T13:48:00.000-05:00

نمی دونم خودش بود يا نه؟!
از دور که اومد، تنها بود.
وقتی هم دور شد تنها بود.
نمی دونم خودش بود يا توهم زدم؟!
حتی توهمش اينقدر برام سخت بود که اون پاکت سفيده ی روی شومينه رو پاره کردم!
شِت!

اعتماد

2011-01-04T13:21:00.003-05:00

يکی از چيزايی که منو هميشه متعجب ميکنه اينه که چرا آدم ها بعضی وقتا اينقدر راحت بهم اعتماد ميکنن. هميشه تعجب ميکنم از دخترايی که سفره دلشون رو خيلی راحت برام باز ميکنن.
نميگم که آدم راز داری نيستم. مسئله هم اين نيست. چيزی که هميشه فکر منو به خودش مشغول ميکنه اينه که بعد از يه مدتی برای همه ميشی يه "گوش" خوب! يه دوستی که فقط وقتی درد دل داشته باشند ميان سراغت. همه شون نه، ولی خيلی هاشون تو اين 4-5 سال اخير اينجوری بودند.
يه مدتيه که تصميم گرفتم خودم باشم. يه جورايی اون نقاب لعنتی رو کنار بذارم. اگه شد که شد. اگه نشد بايد يه فکری به حال اين همه انرژی منفی که شب و روز نصيبم ميشه بکنم.

اونايی که رفتند، اونايی موندن

2010-12-31T14:52:00.000-05:00

اونايی که رفتند، از اونور دنيا به همديگه سال نو ميلادی رو تبريک ميگن.
اونايی که موندن، از اينجا، به اونايی که رفتند، سال نو ميلادی رو تبريک ميگن.
اونايی که موندن و اونايی رفتند، اصلاً به اين توجه نمی کنند که سال، سه ماه ديگه نو ميشه.
بعدش از اينور، ملت هميشه در صحنه، نهم دی رو جشن ميگيرند...حتماً از سال ديگه تعطيل رسمی هم ميشه!