تشکر

از روزی که شروع کردم به نوشتن، چندين عامل در ادامه دادن بلاگ نویسی خيلی بهم کمک کرده.
يکيشون سرزمين رؤيايی بود و سبک نوشته هاش. من خيلی اهل نوشتن نيستم. از ذوق نويسندگی بالايی هم بهره نبردم ولی سرزمين رؤيايی نوعی نظم رو در نوشتن به من ياد داده که هنوز هم کم و بيش سعی ميکنم در نوشته هام، مخصوصاً برای جلوگيری از يکنواخت شدن؛ از اون استفاده کنم.
دوم و سوم، دو دوست بودن که به کمک اونا طرح و قالب مناسبی واسه اينجا ريختم که بی شک از قالب قبلی که خودم روش کار کرده بودم؛ بهتره. واسه همين از بی سيب بی سلام و نرسی هم بايد تشکر کنم.
اما آخر از همه اُکساز هست. من اهل خوندن کتاب نبودم. شايد الان هم چندان اهل مطالعه به حساب نيام؛ اما از وقتی که ايران رو ترک کردم مجموعه اي از کتاب رو از اُکساز به یادگار گرفتم که منو متقاعد کرد بيش از گذشته؛ وقتم رو صرف مطالعه ی کتاب کنم و اينجا به سليقه ی شايد نه چندان هُنری خودم، بخشی از اون ها رو با شما به اشتراک بذارم.